Karmy dla psów

Doskonałe karmy dla psów. Wszystko dla psa

KERRY BLUE TERIER

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 3a (19. VIII. 1970 r.)
Rasa ta — obok irlandzkich terierów — stanowi drugi przedmiot dumy Irlandii. Wywodzi się ona również z psów łowieckich używanych na terenach błotnisto-wodnistych. W Polsce była i jest reprezentowana przez nieliczne, lecz dobre okazy.
Jeżeli chodzi o przydatność, rasa ta ma te same walory co airedale terier. Kerry blue teriery są zarówno dobrymi psami myśliwskimi jak i towarzyszami; przydatne są także jako psy policyjne; spokrewnione z otterhoundem.
Wrażenie ogólne. Terier o zwartej i silnej budowie, określonego stylu i charakteru; łączy w sobie wdzięk z czujnością i zdyscyplinowaniem. Typowy kerry blue terier ma dobrze zarysowaną, proporcjonalną sylwetkę i dobrze zbudowany, muskularny tułów.
Głowa. Dobrze zrównoważona, stosunkowo wąska, o płaskim czole z nieznaczną krawędzią czołową. Kufa bardzo silna, szczęki głębokie o mocnym uchwycie. Nos czarny, nozdrza proporcjonalne do całości. Oczy możliwie jak najciemniejsze — od małych do średnich, o śmiałym wyrazie teriera. Uszy od małych do średnich, obwisłe, kształtu litery V, noszone do przodu, ale nie wysoko jak u niektórych terierów. Zęby równe, zgryz nożycowy. Dziąsła i podniebienie ciemne.
Szyja. Silnie zbudowana i -wyciągnięta, przechodząca w ukośnie ustawione łopatki.
Tułów. Krótko związany. Przód prosty, proporcjonalnie Szeroki. Przedpiersie i klatka piersiowa głęboka, o żebrach dobrze wysklepionych. Linia grzbietu pozioma.
Kończyny przednie. Proste, proporcjonalnie szerokie. Łopatki płaskie, łokcie ściśle przylegające do tułowia — zarówno w pozycji stojącej jak i w chodzie. Nogi proste, o mocnym kośćcu.
Kończyny tylne. Kolana dobrze ukątowane. Pięta blisko ziemi, co pozwala na swobodną akcję tylnych nóg. Łapy okrągłe i małe. Pazury czarne.
Ogon. Osadzony wysoko, na poziomie idealnie prostego grzbietu, noszony prosto do góry.
Szata. Miękka i jedwabista, obfita, z wyraźną falistością.
Maść. Wszystkie odcienie niebieskiego z czarnym nalotem lub bez niego. Rude naloty dopuszczalne u szczeniąt, podobnie jak czerń do 18 miesiąca życia. Mała biała plamka na piersiach nie jest uważana za wadę.
Wymiary ciała. Masa psa dorosłego 16—17 kg (suki odpowiednio mniej), ale najbardziej pożądana około 16 kg. Ideał wysokości psa w kłębie 46—48 cm, suki nieco mniej.
Wady. Szata twarda lub wełnista. Zupełnie i jednolicie czarna.

KERRY BLUE TERIER

Teriery irlandzkie

Teriery irlandzkie spośród wszystkich ras myśliwskich stanowią wyjątek pod względem łagodności w stosunku do ludzi, ale, we współżyciu z innymi psami są raczej za skore do zwady. Bezgraniczną odwagą w połączeniu z porywczością i zawziętością, z jaką bez względu na przeszkody rzucają się na swych przeciwników, zdobyły przydomek „wcielonych diabłów” (the daie devils).
Ale „poza służbą”, w rękach przewodnika terier irlandzki jest nadzwyczaj spokojny i potulny. Gdy widzi się, jak pieszczotliwie przytula głowę do dłoni swego pana, trudno wprost uwierzyć, że przy nadarzającej się bójce może wykazać odwagę lwa i walczy do ostatniego tchu. Wykazuje niezwykłą wierność swemu panu; znane są wypadki, że postępuje jego śladem na wręcz niewiarygodną odległość.
Wrażenie ogólne. Pies masywny, lecz nie za ciężki ani krępy, pełen temperamentu, szybki, wytrwały i silny. Szorstkowłosy, o wdzięcznej sylwetce wyścigowca.
Głowa. Duża, w części mózgowiowej płaska i raczej wąska, między uszami zwężająca się stopniowo ku oczom, bez fałd. Przełom czołowy z profilu ledwo widoczny. Szczęka i żuchwa o długości zapewniającej mocny chwyt. Żuchwa muskularna i silna, policzki niezbyt wypełnione. Uzębienie równe, mocne i czysto białe. Zęby górne lekko zachodzą przed dolne. Część twarzowa głowy nie zaklęśnięta, ani opadająca gwałtownie poniżej oczu lub między nimi, dobrze ukształtowana, o delikatnej rzeźbie, łagodzącej klinowatość. Włos na głowie zwarty, kosmaty i stosunkowo długi, potęgujący jeszcze wrażenie siły pyska. Wargi przylegające, prawie czarne. Nos czarny. Oczy ciemne, małe, nie wypukłe, pełne ognia i bystrości. Uszy małe kształtu litery V. umiarkowanej grubości, dobrze osadzone, załamane powyżej głowy; część zwisającą skierowana ku przodowi, ściśle jednostronnie przylega do boku głowy. Małżowiny uszne bez frędzli, pokryte krótszym i ciemniejszym włosem niż na tułowiu.
Szyja. Dość długa i stopniowo rozszerzająca się ku kłębowi dobrze noszona; skóra bez fałdów i podgardla. Po obu stronach szyi występują „wicherki” dochodzące do brzegu ucha.
Tułów. Miernej długości. Klatka pie r s i o w a głęboka i dobrze umięśniona, niezbyt obszerna ani szeroka, o żebrach lekko wygiętych, sięgająca daleko do tyłu. Grzbiet silny i prosty, nie wiotki; lędźwie muskularne i łagodnie wysklepione.
Kończyny przednie. Średnio silne, dobrze związane z łopatkami (delikatnymi, długimi i ukośnie ustawionymi), całkowicie proste, o dobrze rozwiniętym kośćcu i mięśniach, gęsto owłosione. W chodzie wyrzucane przed siebie. Łokcie swobodne w ruchach, śródrę-cze krótkie i proste, nadgarstek ledwie widoczny.
Kończyny tylne. Mocno zbudowane i muskularne, pokryte gęstym włosem. W chodzie wyrzucane przed siebie. Uda silne, kolana miernie wygięte, nie zwrócone na zewnątrz. Staw skokowy nisko położony. Łapy silne, umiarkowanie okrągłe, nie za małe; palce wysklepione i ułożone prosto do przodu. Pazury czarne, piętki bez pęknięć lub rogowatych narośli.
Ogon. Osadzony wysoko, obcięty na 3/4 długości, bez frędzli i pióra, dobrze okryty szorstką sierścią, noszony wesoło, lecz prosto, nie ponad grzbietem.
Szata. Włosy pokrywowe twarde, szorstkie, pozornie nierówne, niezbyt długie, nie zacierające sylwetki .tułowia, a zwłaszcza tylnych nóg. Proste, sprężyste i przylegające, nie kosmate, bez loków i kędziorów. Podszycie delikatniejsze i miękkie.
Maść. Jednolita, najbardziej ceniona w kolorze jasnoczerwo-nawym, czerwonosłomkowym lub żółtoczerwonym. Na tle jednolitej barwy często spotykana i dopuszczalna biała plamka na piersi. Na nogach biel mniej pożądana.
Wymiary ciała. Masa psów w kondycji wystawowej najbardziej pożądana 12,5 kg, suki 11,5 kg. Wysokość w kłębie około 45 cm.
Wady. Oczy jasne.

BEDLINGTON TERIER

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczba 9b (23. IX. 1963 r.)
Pochodzenie tej rasy jest niejasne; jedni uważają ją za typ pierwotny, mni wywodzą ją od border teriera, otterhounda i dandie dmmont teriera. Obecna nazwa używana jest od 1825 roku; przedtem były inne — lothbuiy terier albo northern counties foxterrier. Rasa ta w ciągu ponad stuletniej hodowli przeszła pewną ewolucję Dziś pies tej rasy jest raczej płasko zbudowany, ma stosunkowo delikatny kościec, żywe usposobienie i dużą odwagę. Zdaniem Anglików, jest on raczej niezgodny we współżyciu z innymi psami, skłonny do bójek i agresywny. Okazy wystawowe, które obserwowałem, raczej tej cechy nie zdradzały. Bedlington terier jest bardzo pojętny, łatwy do prowadzenia i dobry w roli aportera. Nadaje się też na stróża zwłaszcza tam, gdzie trzyma się tylko jednego psa; jest bowiem zazdrosny o względy swego pana. Hodowla ich nie przedstawia trudności, gdyż odznaczają się mocną konstytucją. Mają one bardzo charakterystyczną sylwetkę, przypominającą — zwłaszcza przy odpowiednim pielęgnowaniu — owieczkę, co stoi w dziwnej sprzeczności z ich temperamentem.
Wrażenie ogólne. Pies o wdzięcznym wyglądzie, gibki, dobrze umięśniony, bez śladu wiotkości lub toporności. Głowa w części mózgowej kształtu gruszkowego lub klinowatego. Część twarzowa o miłym wyrazie łagodności, spokoju i ufności. W podnieceniu oczy skrzą się, a cała sylwetka tryska temperamentem i odwagą.
Głowa. Wąska, lecz głęboka i wysklepiona, okryta jedwabistą, prawie białą czupryną. Szczęka i żuchwa długie i spiczasto zbieżne. Linia od potylicy do nosa w,profilu prosta,.z lekko zaznaczoną krawędzią czołową, dobrze wypełniona pod oczami. Wargi ściśle przylegające, bez fałd. Nozdrza duże, dobrze wykrojone. U odmian niebieskiej oraz niebieskiej z podpalaniem nos czarny, u czekoladowej i piaskowej — brązowy. Oczy małe, lśniące, osadzone głęboko, pożądane o trójkątnym wykroju powieki; u odmiany jednolicie niebieskiej ciemne, u niebieskiej podpalanej jaśniejsze z bursztynowym odblaskiem, u czekoladowej i piaskowej jasnoorze-chowe. Uszy nisko osadzone, obwisłe, średniej wielkości, obrysem przypominające kształt orzecha laskowego, płasko zwisające przy policzkach, pokryte krótkim delikatnym włosem; na końcach frędzle z białego jedwabistego włosa. Zęby duże i mocne; równe, o zgryzie kleszczowym lub nożycowym.

AIREDALE TERIER

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 7a (28. V. 1963 r.)
Spośród terierów jest to największa i niezbyt.stara rasa, która została wytworzona około połowy zeszłego stulecia. Początkowo rasa ta miała nazwę waterside terier, potem zmieniono ją na bingley terier, w końcu na obecną, pochodzącą od nazwy doliny rzeki Aire. Podobnie jak zmieniała się nazwa, tak i sama rasa ulegała zmianom. Pochodzenie jej nie jest zresztą jasne. Oprócz jakiegoś psa typu teriera, niewątpliwie duży wpływ na jej powstanie miał otterhound (typ psa gończego używanego w Anglii do polowania na wydry). Lecz prawdopodobnie i inne rasy, jak collie, setery, oraz bullterier (podobno stawał wraz z nim do psich walk) dałyby się odszukać „wśród jego przodków. Niewątpliwie jednak, poza budową charakterystyczną dla teriera, która z czasem przybrała obecny typ, u psów tej rasy utrwalona została cecha, otterhounda.
Airedale teriera cechuje wrodzone zamiłowanie do wody, umiejętność pływania, a nawet nurkowania, połączone z wrodzoną pasją do aportowania. W ten sposób Anglicy wytworzyli uniwersalną rasę  która łączy w sobie zalety psów różnego typu. Jest to niejako odstępstwo w hodowli angielskiej od zasady specjalizacji. Pies jest doskonałym stróżem, dobrym obrońcą bardzo przydatnym towarzyszem na polowaniu, aportującym postrzałki z wody i w polu, często nawet wystawiającym ptactwo . Pracującym w roli szperacza i posokowca. Jest tez cięty na lisa, kota, szczury i inne szkodniki Zdał również egzamin jako pies śledczy, zasłynął w roli psa sanitarnego przy odszukiwaniu rannych na polach bitew, a także jako łącznościowiec na pierwszej linii frontu. Dzięki swojemu stosunkowo spokojnemu usposobieniu nadaje się także na przewodnika ociemnia-skie    a   naWĆt  W  pewnej   mierze   moze   służyć   za  psa   pasterskiego.
Tak więc nie ma takiego rodzaju służby, do jakiego nie nadawałby się airedale terier. Może być wykorzystany do służby pogranicznej oraz jako pies służbowy straży leśnej i łowieckiej w rewirach o przewadze lasów i wód. Oczywiście przy swym wzroście nie możne byc norowcem. Zasługuje przeto na większe rozpowszechnienie jako pies użytkowy, tym bardziej że jest bardzo żywotny oraz odporny na niekorzystne zmiany warunków.
Przy wyborze materiału hodowlanego, a także przy nabywaniu szczeniąt, należałoby zwracać większą uwagę na cechy psychiczne tej rasy, gdyż często w pogoni za medalami wystawowymi hodowcy przykładali w selekcji większą wagę do pokroju rasy, zapominając nieraz o jej przydatności użytkowej i związanych z tym cechach psychicznych.
Warto jednak przypomnieć, że airedale podobnie jak inne teriery, puszczony samopas, nie zatrudniony i pozbawiony należytego dozoru łatwo staje się włóczęgą i kłusownikiem. Jeśli właścicielowi zależy na utrzymaniu go w kondycji wystawowej, trzeba dość dużo czasu poświęcić umiejętnemu trymowaniu.
Wrażenie ogólne. Pies o bystrym wyrazie, szybki w ruchach, stale w szczytowym napięciu, reagujący na każdy bodziec, na co zresztą wskazuje wyraz oczu oraz sposób noszenia uszu i ogona. Poszczególne partie ciała we właściwej proporcji, tworzą symetryczną całość. W ruchu pies wyrzuca kończyny prosto przed siebie. Nogi przednie ustawione pionowo i równolegle do siebie. Doskonałą sprawność wykazują osobniki o długich udach i podudziach, dobrze ukątowanych kolanach, co pozwala na silny wyrzut stawów skokowych ku przodowi. Kończyny przednie stanowią przedłużenie linii przodu; odstęp między łapami równy odległości między łokciami. U psa w pozycji stojącej trudno jest nieraz stwierdzić, czy nie ma on luźno związanych łopatek, ale właśnie w ruchu wada ta, jeśli istnieje, staje się widoczna, gdy przednie kończyny wykażą skłonność do krzyżowania się. Jeśli natomiast łopatki są przesadnie związane, łapy mają skłonność do rozchodzenia się na boki. Jeżeli stawy skokowe są zwrócone do środka {postawa .^krowia”), a kolana i łapy na zewnątrz, kończyny mają o wiele mniejszą siłę napędową. Jeśli stawy skokowe są zwrócone na zewnątrz (postawa od-siebna), nogi mają skłonność do krzyżowania się.
Głowa. W części mózgowiowej długa, płaska, niezbyt szeroka między uszami, zwężająca się łagodnie ku oczom. Różnica w długości części mózgowej i kufy nieznaczna. Kufa nie ,,pyzowata”, ale i nie płaska, ani klinowata. Szczęki głębokie, mocne, żuchwa muskularna, ale nie ordynarna. Uzębienie mocne, równe, o zgryzie kleszczowym. Wargi ściśle przylegające. Nos czarny. Oczy ciemne, małe, nie wypukłe, o wyrazie charakterystycznym dla teriera; spojrzenie bystre i inteligentne. Uszy kształtu litery V, noszone na bokach głowy, małe, lecz we właściwej proporcji do całej sylwetki psa. Linia załamania uszu powyżej szczytu głowy. Wadą jest swobodna ich obwisłość, jak u psa gończego.
Szyja. Zgrabna, muskularna, umiarkowanej długości i grubości, stopniowo rozszerzająca się ku łopatkom, bez podgardla.
Tułów. Klatka piersiowa głęboka, lecz nie za szeroka. Zebra dobrze wysklepione. Grzbiet krótki, dobrze umięśniony, prosty, poziomy nie wiotki. Lędźwie umięśnione. Odległość między ostatnimi żebrami a biodrami krótka (przy dużej odległości ujawnia się pewna wiotkość grzbietu). Tył dłuqi silny nieścięty.
Kończyny przednie.-Łopatki długie, zachodzące daleko do tyłu; opadające ukośnie ku przodowi, płaskie. Kończyny przednie całkowicie proste, o silnym kośćcu. Łokcie pionowe, prostopadłe do tułowia, w chodzie swobodnie poruszające się po jego bokach.
Kończyny tylne. Uda długie, silne, z muskularnym podudziem. Kolana dobrze ukątowane, skierowane równo do przodu. Stawy skokowe nisko położone, oglądane z tyłu — równoległe. Łapy małe. ■okrągłe, palce zwarte, dość długie, umiarkowanie wysklepione, skierowane do przodu.
Ogon. Osadzony wysoko, masywny, dość długi, noszony wesoło, lecz nie wygięty nad grzbiet.
Szata. Zwarta, przylegająca i szczelnie pokrywająca skórę, nie za długa, nie kosmata i nie lokowała. Dopuszczalne pomarszczenie i lekka falistość. Włosy pokrywy gęste, twarde, szorstkie i sztywne; podszycie gęste, krótsze i bardziej miękkie.
Maść. Głowa ruda z czarnymi znakami po bokach. Uszy w ciemniejszym odcieniu. Kończyny poniżej uda i. łokci rude. Tułów czarny lub szaroczarny.
Wymiary ciała. Masa psa 21,5 kg, suki nieco mniejszy Nadwaga 0,45 lub 0,90 kg u psów o innych cechach wyrównanych jest bardziej tolerowana niż niedowaga. Wysokość w kłębie: pies 58    61 cm, suka 55—58 cm (proporcjonalnie do masy ciała)

FOKSTERIER SZORSTKOWŁOSY

Wzorzec wpisany do rejestru FC! pod liczbq 169c (10. V. 1968 r.)
Foksteriery są jedną ze starszych ras, którymi zajęła się sportowa kynologia Anglii. Już w XVII w. wspomina się o pracy norowca jako pomocnika w łowach. Z roku 1700 pochodzi pierwszy obraz psa tej rasy, w roku 1867 powstał pierwszy klub hodowców, a w 10 lat później w Westminsterze wystawiono 125 gładkowłosych i 50 szorstkowłosych. Później dalej rosła popularność tej rasy. W roku 1924 notuje się jej szczytową rejestrację w Kennel Clubie— 7156 szorstkowłosych i 2573 krótkowłosych. Obecnie przebrzmiała już ich dominacja, lecz chyba pozostaną długo jeszcze na liście popularnych psów. Zadziwiające jest, że szorstkowłose są modniejsze i liczniejsze mimo (a może w Anglii właśnie dlatego), że w hodowli ich trudniej jest uzyskać championa i szata ich wymaga starannej pielęgnacji. Osobiście uważam, że odmiana krótkowłosa zasługiwałaby na większe rozpowszechnienie, a ponadto ta odmiana jest spokojniejsza i nie grzeszy tym nadmiarem temperamentu, który utrudnia nieraz współżycie w mieszkaniu z szorstkowłosym foksterierem.

Wrażenie ogólne. Pies o żywym usposobieniu, szybki w ruchach i bystro reagujący na najmniejsze bodźce; uwidacznia się to w wyrazie oraz sposobie noszenia uszu i ogona.
Wszystkie szczegóły anatomiczne psa muszą ze sobą harmonizować, co jest kluczem do oceny budowy jego ciała. Największą uwagę zwraca się na idealną proporcję głowy w części mózgowiowej do kufy, całej głowy do grzbietu, wysokości w kłębie do długości mierzonej od końca łopatki do zadu, przy czym. te dwie miary powinny być równe. Pomiary głowy muszą być dokonane ściśle, ale wzrost w kłębie i długość grzbietu podawane są w przybliżeniu, raczej dla orientacji samych hodowców i wystawców, a nie jako bezwzględnie obowiązujące normy. Za podstawowe kryterium oceny bierze się również ruchy psa i jego zachowanie.
Głowa. W części ciemieniowo-czołówej prawie płaska, z łagodnym spadkiem i zwężeniem w kierunku oczu. Różnica między długością głowy w części mózgowiowej (ok. 8 cm) a długością pyska ledwie dostrzegalna. Zbyt wysokie osadzenie oczu i za blisko uszu jest wadą; mówi się wtedy o obcym wyglądzie głowy. Linia czoła, oglądana z profilu, zniża się lekko ku przodowi. Krawędź czołowa nie wklęsła. Grzbiet nosa pełny i dobrze wysklepiony, nie kiinowaty, lecz ładnie wyrzeźbiony. Szczęki dobrze rozwinięte, uzbrojone w komplet mocnych, białych zębów, nadających kufie tak pożądany wyraz siły, ale bez ordynarnego przerostu żuchwy i jej umięśnienia, powodującego „pyzowatość”. Nos czarny. Oczy ciemne, umiarkowanie małe, zupełnie okrągłe, ale nie wypukłe i nie za szeroko rozstawiane, pełne ognia, o bystrym spojrzeniu. Uszy małe, kształtu litery V, umiarkowanie grube, o płatach małżowin zgrabnie załamanych i opadających ku przodowi głowy, ściśle przylegających do jej boków. Linia załamania znacznie powyżej głowy. Uzębienie równe, zwarte. Zgryz nożycowy,- dolne kły zachodzą przed górne, a siekacze szczęki przed siekacze żuchwy.
Szyja. Zgrabna, dobrze umięśniona, umiarkowanie długa, bez podgardla; oglądana z profilu — lekko wygięta.
Tulów. Klatka piersiowa głęboka, lecz nie szeroka; zbyt wąska prawie tak samo niepożądana jak za szeroka (nadmierna głębokość przeszkadza w pracy pod ziemią). Przedpiersie głębokie. Przednie żebra umiarkowanie, a tylne mocno wysklepione. Łopatki oglądane z przodu — opadają stromo od miejsca połączenia z szyją; oglądane z boku — długie i ukośne, tworzą długi przód, który w połączeniu z krótkim grzbietem jest u foksteriera szorstkowłosego bardzo pożądany. Grzbiet krótki, poziomy, bez śladu wiotkości. Lędźwie silne, łagodnie wysklepione. Określenie ,,wiotkość” stosuje się zarówno w stosunku do partii grzbietowej bezpośrednio za kłębem, gdy wykazuje skłonność do zapadania się, jak i słabego związania partii lędźwiowej, gdy odległość między ostatnimi że brami a kością biodrową jest zbyt duża. Mała odległość świadczy o „krótkim związaniu” lub „dobrym ©żebrowaniu”. U suki dopuszczalna większa długość grzbietu. Tył silny, muskularny, nie ścięty ani podkurczony.
Kończyny przednie. Oglądane ze wszystkich stron — proste aż do łap. Łokcie ustawione pionowo do tułowia. Kościec mocny.
Kończyny tylne. Uda długie i dobrze umięśnione, kolana odpowiednio ukątowane,’ skierowane prosto do przodu. Stawy skokowe dobrze ukątowane i nisko położone. Śródstopia oglądane z tyłu idealnie proste i równoległe do siebie. Kończyny tylne w akcji powinny być proste. Łapy okrągłe, nieduże. Palce umiarkowanie wysklepione, zwarte, skierowane prosto do przodu. Opuszki palców twarde i dobrze rozwinięte (równomiernie obciążone ciężarem ciała).
Ogon. Raczej wysoko osadzony, lecz nie zakręcony; pożądany silny, masywny, owłosiony, przycięty na 3/4 długości (na szerokość męskiej dłoni). Zbyt krótki niepożądany (uniemożliwia uchwyt).
Szata. Wydaje się być dwuwarstwowa, ze skłonnością do skręcania się. Najbardziej pożądana gęsta, sztywna, szorstka i ściśle zwarta (przy rozdzielaniu jej palcami skóra jest niewidoczna). Pod twardymi włosami pokrywowymi — cieńsze i bardziej miękkie oraz bardzo gęste podszycie. Pokrywa na bokach nigdy nie jest tak twarda jak na grzbiecie i kończynach; nieraz twarde włosy pokrywy są jakby pomarszczone lub lekko faliste. Niedopuszczalna jest kędzierzawość lub lokowatość. Sierść na szczęce i żuchwie pożądana szorstka i dostatecznie długa, by nadawała kufie wyraz siły (tym wyraźnie różni się odmiana szorstkowłosa od gładkowłosej). Na kończynach przednich pożądana jest sierść również gęsta i szorstka. Przeciętna długość włosa 18—25 mm, a na kłębie, grzbiecie, klatce piersiowej i nogach — wydłużająca się do 38 mm.
Miary te służą tylko za\vytyczne dla wystawców, gdyż długość włosa waha się u różnych okazów i w różnych sezonach (sędzia musi mieć własne zdanie o tej cesze).
Maść. Nie ma w ocenie tej rasy wielkiego znaczenia, ale pożądana z przewagą bieli. Pręgowatość, czerwień, kolor wątroby lub łupkowy raczej niepożądane.
Wymiary ciała. Proporcjonalnie do całej sylwetki: wysokość w kłębie 40 cm (u suki odpowiednio mniejsza), długość grzbietu od kłębu do nasady ogona — do 30,5 cm (przy długości głowy 18—18,4 cm). Masa psa o takich wymiarach — w kondycji wystawowej — około 8,2 kg, suki około 0,9 kg mniej, z tolerancją 0,45 kg.
Chody. Terier w chodzie powinien wysuwać kończyny prosto przed siebie. Przednie kończyny ustawione pionowo, poruszają się równolegle do boków, jak wahadło zegara. Głównej siły napędowej dostarczają kończyny tylne. Doskonałą sprawność wykazują foksteriery o długich udach i muskularnych podudziach, dobrze uką-towanych w kolanach, co pozwala na silny wyrzut stawów skokowych ku przodowi. W miarę możności przednie nogi powinny stanowić pionowe przedłużenie linii przodu, przy czym odstęp między łapami jest równy odległości między łokciami. W spokojnej postawie psa trudno jest nieraz określić, czy nie ma on luźnych łopatek, lecz właśnie w ruchu ta ewentualna wada jest wyraźnie widoczna, gdyż kończyny przednie wykażą wtedy tendencję do skrzyżowania. I przeciwnie — jeśli pies jest sztywno związany w łopatkach, łapy mają skłonność do rozstawiania się na boki; chody są wtedy miękkie. Jeśli stawy skokowe są skierowane ku środkowi (postawa krowia), stawy kolanowe i łapy zwracają się na zewnątrz, co w dużym stopniu osłabia siłę napędową nóg. Jeśli stawy skokowe są zwrócone na zewnątrz, tylne nogi mają skłonność do krzyżowania się, co daje w efekcie chód niezgrabny, kołyszący.
Wady. Nos jasny, barwy mięsa, z dużymi plamami na tle zasadniczej barwy. Uszy stojące, tulipanowe lub tzw. płatki róży, tj. złamane i zwisające ku tyłowi. Przodo- lub tyłozgryz. Pysk wyraźnie krótki. Tęczówka zbliżona w odcieniu do żółtego. Krótkie podudzie i strome kolana.
Uwaga. Stare blizny po ranach pochodzących z pracy lub wypadku nie wpływają na obniżenie oceny psa na ringu, jeśli nie powodują ograniczenia ruchów zwierzęcia lub jego przydatności do pracy albo rozpłodu.

FOKSTERIER KRÓTKOWŁOSY

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 12a (1967 r.)
Foksteriery należą w Europie do najpopularniejszych przedstawicieli terierów. Pochodzenie ich jest osnute mgłą tajemnicy i nie wiadomo, czy na wytworzenie tej rasy wpłynął głównie wspomniany na wstępie biały terier z black and tan i bullterier czy też mają one w sobie dużą domieszkę krwi małych psów gończych. Zapewne każdy z tych domysłów kryje w sobie część prawdy, a faktem pozostaje, iż produkt hodowli w postaci obecnego foksteriera jest bardzo udany.
Wszystko co powiedziałem na wstępie o powstaniu terierów jako pomocników dla psów gończych w głównej mierze odnosi się do foksteriera. Poza tym nadają się do wielostronnej służby w łowiectwie. W sforze mogą być z powodzeniem użyte jako dzikarze, gdyż w tej roli pożyteczny jest ich duży temperament połączony ze zwinnością. Doskonały węch pozwala im spełnić rolę posokowców na wszelką farbę, w każdym terenie, a duża inteligencja i wrodzona pasja — aportować ptactwo zarówno z pola jak i z wody, Oczywiście używany jest jako norowiec, lecz i duże usługi oddaje także jako szperacz przy buszowaniu oraz tępiciel włóczących sie i kłusujących kotów lub innych szkodników łowisk. Brak mu tylko stójki. Właściwie chowany jest również czujnym stróżem i przyjemnym towarzyszem domowym.
Nabywając teriera, a szczególnie foksteriera, musimy pamiętać, że jest to pies z natury żywy, pełen temperamentu i cięty. Wymaga więc ruchu i zajęcia. Pozbawiony tego sam sobie szuka zajęcia, co w skutkach nie zawsze jest miłe dla właściciela. Zaniedbany, może stać się włóczęgą, kłusownikiem, zmorą łowiska, postrachem sąsiadów oraz przyczyną częstych awantur i bójek z sąsiedzkimi psami, czy wreszcie dusicielem drobiu.
Teriery w ogóle, a foksteriery w szczególności, to rasa psów myśliwskich o dużym temperamencie. Niestety, wskutek tego, że stały się modne jako psy pokojowe — w hodowli nastawionej wyłącznie na zewnętrzny wygląd psa zapomniano o ich walorach psychicznych tak istotnych dla łowiectwa.
Każdy amator psa sportowego powinien zatem przy nabywaniu szczenięcia zwrócić uwagę na walory psychiczne jego rodziców. Rzadko się zdarza, aby potomstwo psów wydelikaconych i nerwowych lub bojaźliwych spełniło pokładane w nim nadzieje.
Wrażenie ogólne. Pies wesoły, o żywym usposobieniu. Mocny kościec i siła są tu istotnymi cechami, co jednak nie znaczy, by oceniana sztuka miała sylwetkę klocowatą (krępą i ciężką). Powinien   on  być   uosobieniem   siły  i  wytrwałości,   według   modelu Foxhounda.

Foksterier, tak jak foxhound, nie powinien być ani długonożny, ani krótko nożny, ale mimo krótkiego grzbietu mieć do-Itatecznie długi tułów. Dzięki temu zyskuje na posuwistości w ruchu 1 osiąga możliwie największy skok w stosunku do wielkości tułowia.
Głowa. W części mózgowiowej płaska stopniowo zwężająca lię ku oczom. Krawędź czołowa nieznacznie zaznaczona, ale w profilu wyraźniejsza niż u charta. Policzki nie są pełne. Szczęka i żuchwa silnie umięśnione, o dużej mocy uchwytu, lecz nie powinny przypominać pyska charta. Kość jarzmowa niezbyt zapadnięta pod oczyma. W części twarzowej głowa precyzyjnie wyrzeźbiona, stopniowo zwężająca się w kierunku nosa, ale nie w prostej linii. Nos czarny. Oczy ciemne, małe, raczej głęboko osadzone, możliwie najbardziej okrągłe, pełne ognia, o inteligentnym spojrzeniu. Uszy kształtu litery V, małe i niezbyt grube, zwisające ku przodowi głowy, a nie na boki jak u psa gończego. Zęby jak najrówniejsze, o zgryzie nożycowym.
Szyja. Zgrabna, muskularna, umiarkowanie długa, stopniowo rozszerzająca się ku barkom; bez podgardla.
Tułów. Klatka piersiowa głęboka i niezbyt szeroka, dobrze ożebrowana. Żebra przednie umiarkowanie wysklepione, tylne głębokie. Grzbiet krótki, prosty i silny. Lędźwie dobrze umięśnione i bardzo nieznacznie wysklepione. Tył silny, muskularny, nie ścięty lub podkurczony.
Kończyny przednie. Łopatki długie i ukośne, zachodzące daleko ku tyłowi, delikatnie zakończone i wyraźnie wykrojone w kłębie.
Kończyny tylne. Uda długie i silne, stawy skokowe nisko położone (pies stoi podobnie jak foxhound, nie ma stromych stawów kolanowych). Łapy okrągłe, nie duże. Palce zwarte, umiarkowanie wysklepione, zwrócone prosto do przodu. Podeszwy twarde i jędrne.
Ogon. Osadzony raczej wysoko, noszony wesoło, lecz nie ponad grzbietem i nie zawinięty. Dość silny.
Szata. Prosta, płaska, gładka, twarda, gęsta i obfita. Brzuch i wewnętrzna strona ud także pokryte sierścią.
Maść. Dominuje biel. Plamy pręgowane, czerwone lub barwy czekoladowej raczej niepożądane. Zresztą szczegół ten jest prawie bez znaczenia przy ocenie psów.
Wymiary ciała. Masa ciała nie jest w zasadzie ważnym kryterium w ocenie zdolności teriera do pracy. Głównym kryterium oceny są: ogólny pokrój, wzrost i kontur sylwetki. U psa galopującego i wytrwale ścigającego lisa do samej nory masa nie odgrywa roli. Dla osobników o kondycji wystawowej przyjmuje się wartości: psy 7,2—8,1 kg, suki 6,75—7,75 kg.   We   wzorcu  angielskim  nie uwzględniono wzrostu, przyjęła się jednak wysokość 38—40 cm. W krajowym pogłowiu przeważa tendencja do przekraczania górnej granicy wzrostu, co dla norowca jest szkodliwe.

BULLTERIER

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 11d (1972 r.)
Rasa ta pierwotnie była niewyrównana, a nazwą tą określano mieszańce uzyskiwane w wyniku krzyżowania teriera z buldogiem i używane do psich walk. Sport ten koncentrował się w najbardziej ponurych dzielnicach portowych, gdzie równie mało ceniono życie psa jak i człowieka. Tacy amatorzy nie zwracali uwagi na cechy zewnętrzne. Oczekiwali natomiast od swych pupilów siły i zręczności w walce z wrogiem czworo- czy dwunożnym. W drugiej połowie ubiegłego stulecia rasa ta została znacznie wyrównana przez dolew krwi białego teriera angielskiego. Można powiedzieć, że terier nadał bullterierowi wybitnie charakterystyczny wygląd w tej postaci, w jakiej go widzimy ostatnio. Oprócz buldoga i teriera wśród przodków obecnego bullteriera znajduje się ponoć także dalmatyńczyk.
Początkowo pies ten zyskał sobie popularność w niewielkim gronie osób, które szukały dobrego towarzysza, a zarazem ciętego obrońcy. Później, w miarę zdobywania coraz większej popularności, stawał się mniej agresywny, nie utraciwszy jednak nic ze swych cech dodatnich.. Obecnie słusznie nazywa się go nieustraszonym gladiatorem o zrównoważonym charakterze dżentelmena. Mimo to jednak należałoby ostrzec nowicjusza w psim sporcie, że bullterier jest wielkim indywidualistą o dość trudnym charakterze i wymaga wyjątkowo zdolnego i opanowanego przewodnika, jeśli nie ma dochodzić do sytuacji konfliktowych.
Z roku na rok wzrasta koło miłośników bullteriera. Mimo wzrostu popularności nie ucierpiał on jakościowo, jak to zdarzało się rasom, które nagle stawały się modne. Bullterier okazał się pożytecznym pomocnikiem myśliwych jako dzikarz. W roli tej odznacza się niezwykłą ciętością, a jako posokowiec świetnym węchem. Największą popularnością poza granicami Anglii cieszył się w Austrii, gdzie znalazł propagatora w osobie znanego kynologa, niedawno zmarłego Prof. dra E. Haucka. Wysokiej klasy bullteriery hodują również w NRD. Jedną z zalet jego wzorca jest, że nie wymaga, a co więcej — nie pozwala na żadne obcinanie uszu czy ogona, co również cenione powinno być przez amatorów, którym oszczędza to wielu kłopotów związanych z tymi zabiegami.

Wrażenie ogólne. Bullterier uchodzi za „gladiatora” wśród psów, musi być przeto silnie i harmonijnie zbudowany, muskularny, pełen ognia i odwagi, lecz zarazem o równym temperamencie i dającym się utrzymać w karności. Wyraz pyska śmiały, zdecydowany, inteligentny. Niezależnie od wzrostu  —  psy i suki winny mieć charakterystyczny wyraz zdradzający ich płeć.
Głowa. Długa, silna i głęboka, prostokątna przy końcu kufy, lecz nie grubo ciosana. Oglądana z przodu — jajowata, wypełniona pod oczami, bez zagłębień. Pokrywa czaszki płaska od ucha do ucha. Z profilu przebiega łagodnym łukiem ku dołowi od szczytu głowy do końca czarnego nosa, wygiętego ku dołowi. Nozdrza dobrze rozwinięte. Oczy powinny wydawać się wąskie, trójkątne, ukośnie i głęboko osadzone, czarne lub bardzo ciemne, o przenikliwym spojrzeniu (błysku). Uszy małe, cienkie i blisko siebie osadzone; przy prostym ustawieniu sztywno stoją. Żuchwa silna. Uzębienie zdrowe, czyste, silne, duże i zupełnie równe. Wymagany zgryz nożycowy. Wargi zwarte o brzegach przylegających.
Szyja. Bardzo muskularna, długa, wysklepiona, zwężająca się od łopatek do głowy, bez fałdów luźnej skóry.
Tułów. Zaokrąglony o dobrze wysklepionych żebrach. Klatka piersiowa szeroka, głęboka od kłębu do mostka, tak że mostek jest bliżej ziemi niż brzuch. Grzbiet krótki, lekko wy-sklepiony nad lędźwiami. Dolna linia wznosi się łagodnie łukowato od mostka do brzucha.

Kończyny przednie. Łopatki silne i muskularne, lecz niezbyt masywne. Kość łopatkowa szeroka,, płaska i ściśle przylegająca do klatki piersiowej, wyraźnie ukośnie ustawiona. Przednie kończyny o jak najsilniejszych kościach okrągłych stanowią mocne oparcie dla psa, umiarkowanie długie i idealnie równoległe. Łokcie prosteKończyny tylne. Oglądane z tyłu ustawione równolegle. Uda i podudzie muskularne. Kolana i staw skokowy dobrze ukątowane, kości śródstopia krótkie i silne. Łapy krótkie i zwarte o wysklepionych palcach.
Ogon. Krótki, nisko osadzony, noszony w poziomie. Gruby u nasady, zwężający się ku cienkiemu końcowi.
Szata. Krótka, płaska i szorstka w dotyku, lśniąca.
Maść. U białych czysto biała. Pigmentacja skóry i plamy na głowie nie są wadami. U kolorowych maść zasadnicza powinna przeważać. Najwyżej cenione są pręgowane.
Wymiary ciała. Nie ma ograniczeń ani co do masy, ani co do wzrostu, lecz zawsze powinno pozostawać wrażenie maksymalnej masy przy danym wzroście. Wzorzec nie określa ani wzrostu, ani masy ciała, ale praktycznie biorąc, wymiary najlepszych okazów oscylują wokół 20 kg i 40—55 cm.
Chody. W ruchu pies zwarty, o swobodnym lekkim kroku, posuwistym i żwawym. Oglądane z przodu i z tyłu kończyny przednie i tylne poruszają się równolegle. Przednie kończyny mają daleki wykrok, tylne poruszają się swobodnie od stawu biodrowego poprzez kolana do stawu skokowego.
Wady. Każde odchylenie od podanych punktów jest wadą, którą powinno się oceniać w stosunku do stopnia jej nasilenia. Głuchota dyskwalifikuje.
Bullterier miniaturowy różni się od bulltefiera tylko masą i wzrostem, które nie powinny przekraczać 35 cm i 8 kg.

BLACK AND TAN TERRIER

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 13b
Rasa ta pochodzi z okolic Manchesteru; eksterierowo podobna jest do białego teriera. Utraciła znacznie na popularności, lecz zdołała się jednak utrzymać mimo konkurencji modniejszych ras; ma nadal wierną grupę miłośników i hodowców. Ostatnio wprawdzie coraz rzadziej ją się spotyka. Jedynie odmiana karłowata, znana jako toy black and tan teirier, jest nadal licznie reprezentowana. Zapewne i tu zakaz obcinania uszu przyczynił się do zmniejszenia się popularności rasy mającej raczej duże uszy ze skłonnością do opadania.
Na. kontynencie europejskim psy tej rasy spotyka się rzadko.

CHART ROSYJSKI (PSOWAJA BARSAJA)

Wzorzec znowelizowany wpisany do rejestru FCI pod liczba 193b
Rasa ta zaliczana jest do grupy chartów wschodnich względnie azjatyckich. W ZSRR po dziś dzień trzymana i hodowana jest przede wszystkim dla celów łowieckich do pogoni za zającami i lisami, a także i za wilkami na stepach. Tam też należałoby szukać odpowiednich okazów. W krajach Zachodniej Europy, CSRS, NRD i na Węgrzech uczestniczą one w wyścigach za sztucznym zającem. Rasa ta powstała ze skrzyżowania dawnego charta rosyjskiego z chartami krymskimi i górskimi. Wrażenie ogólne. Imponująca wielkość, bogata szata, piękne umaszczenie, wyrównanie w proporcjach, elegancja i harmonia sylwetki i. ruchów, co nadaje całości piętno niezaprzeczalnej szlachetności. Odznacza się on dystyngowanym spokojem i powściągliwością oraz pewnością siebie. W pościgu jest szybki i wytrwały. W walce może stać się niebezpiecznym przeciwnikiem, gdyż mimo pozorów jest on silnym, pierwotnym psem skorym do walki. W ZSRR używa się go w łowiectwie; odznacza się doskonałym wzrokiem, dużą szybkością, szczególnie na krótkich dystansach i ciętością na drapieżniki. Głowa. Oglądana zarówno z profilu jak i z góry — długa, wąska, sucha i delikatnie wyrzeźbiona, zwężająca się równomiernie do końca nosa. Jej długość i szerokość powinna być we właściwej proporcji do długości i smukłości kończyn. Długość kufy nieco większa od długości części mózgowiowej. Szczególnie charakterystyczna jest linia profilu grzbietu nosa i pokrywy czaszki, które wskutek braku krawędzi czołowej tworzą kąt bardzo rozwarty (prawie zbliżony do prostej.) na wysokości płaskich łuków nadocznych. Część mozgo w .i o w a płaska, ku tyłowi lekko opadająca, o nieznacznych łukach jarzmowych, wąska. Guz potyliczny wyrazisty. Kufa silna, długa, wąska, sucha i nie głęboka. Grzbiet nosa lekko uwypuklony i prosty. Wargi cienkie, suche, przywierają ściśle do zębów i kraje ich są ciemno pigmentowane. Stosunkowo duża frontowa powierzchnia nosa jest wysunięta znacznie nad siekacze i bez względu na maść zawsze czarna. Uzębienie kompletne, zwarte, silne, ze zgryzem nożycowym lub kleszczowym. Na skutek długości szczęk zęby są daleko od siebie rozstawione. Oczy duże kształtu migdałowego z tęczówką możliwie ciemną (kasztanowobrązowa). Osadzone dość blisko siebie, nieco poza połową długości głowy. Wyraz łagodny, ale żywy. Powieki nieco skośnie ustawione i czarno pigmentowane. Uszy wysoko i daleko w tyle osadzone, względnie małe, cienkie i wąskie, zwężające się w szpic. W spokoju złożone do tyłu w kierunku szyi (płatki róży), przy czym szpice mogą leżeć, blisko siebie. W podnieceniu wzniesione, przy czym spiczaste końce zwykle do przodu załamane. Szyja. Długa, silnie umięśniona, z boków spłaszczona, górny kontur lekko wygięty, obficie uwłosiona, bez fałdów skórnych. Tułów. Kłąb niezbyt wyrazisty. Klatka piersiowa stosunkowo długa i bardzo głęboka (sięga do łokcia), lecz stosunkowo wąska i płaska (żebra mało wysklepione). Przedpiersie nie wyraziste. Dolna linia klatki piersiowej tworzy łuk. Grzbiet tworzy płaski łuk, którego szczyt znajduje się na granicy klatki piersiowej z lędźwiami. U suki kontur łuku może być bardziej płaski. Odcinek piersiowy równy prawie odcinkowi lędźwiowemu. Cały (|izbiet, szczególnie jednak partia lędźwiowa stosunkowo szeroka i bardzo muskularna. Brzuch bardzo silnie podciągnięty i słabo rozwinięty. Tył długi, szeroki i silnie umięśniony, tworząc przedłużenie grzbietu harmonijnie opa
da do tyłu. Guzy krzyżowe miednicy powinny mieć rozstaw na co najmniej dłoń (ok. 8 cm). Kończyny przednie. Całość długa, sucha, muskularna i zarówno z przodu jak i z boku oglądana — prosta. Ukątowanie całości stosunkowo strome. Kąty stawu barkowego i łokciowego silnie rozwarte. Poszczególne człony, szczególnie podramię, znacznej długości. Długość przednich kończyn równa mniej więcej połowie wysokości w kłębie. Łopatki długie, wąskie, stosunkowo stromo ustawione, o suchej muskulaturze. Górna część łopatki na ogół nie wystaje nad wyrostkami kolczystymi kręgów piersiowych. Ramię długie, stosunkowo stromo ustawione z suchą muskulaturą. Łokcie skierowane do tyłu nie śmią zbytnio odstawać od tułowia, ale i nie powinny zbytnio do niego przylegać. Podramię szczególnie długie i pionowo ustawione. Z przodu wąskie, z boku .— z powodu suchego umięśnienia wydaje się szerokie, z tyłu ozdobione piórem. Nadgarstek silny i tylko nieco ukątowany. Sródręcze stosunkowo krótkie, nie powinno być całkiem pionowo ustawione. Łapy ustawione równolegle, wąskie, owalne, o palcach wysklepionych i zwartych, pazury i opuszki silne; dobrze pigmentowane.
Kończyny tylne. Całość również długa, lecz znacznie silniej umięśniona i nie tak stromo ukątowana jak przednie kończyny. Co prawda kąty stawów biodrowego, kolanowego i skokowego są również rozwarte, ale nie tak stromo jak w przednich kończynach. Nogi oglądane z tyłu proste i równoległe, ale szerzej rozstawione niż przednie. Oglądane z boku — nieco do tyłu odstawione. Udo długie, szerokie i bardzo silne, lecz sucho umięśnione. Pośladki zdobne wi obfite „portki”. Staw kolanowy wyraźnie zaznaczony. Podudzie długie i żylaste. Staw skokowy nisko osadzony, silny, szeroki i sur chy, oglądana z boku przednia powierzchnia nieco wygięta. Śródstopie krótkie, lecz dłuższe niż sródręcze i pionowo ustawione. Ła-p y jak przednie.
Ogon. Nisko osadzony, wygięty jak szabla lub sierp. Silny, bogato owłosiony i możliwie jak najdłuższy, tak aby przeciągnięty między udami przez pachwinę dochodził do górnego brzegu miednicy, W spokoju opuszczony, w podnieceniu wzniesiony (jednakże nie ponad linię grzbietu)
Szata. Skóra cienka i wszędzie ściśle przylegająca, silnie pi-gmentowana (także u okazów czysto białych), nie tworzy żadnych fałd. Szatą długa, jedwabista, falująca lub lokowata. Szczególnie obfita i gęsta, zdobna kryzą na szyi, na dolnej części piersi, na tylnej części kończyn i na ogonie. Krótka tylko na głowie, na uszach i na przedzie przednich kończyn.,
Umaszczenie. Białe, złote we wszystkich odcieniach, złote ze srebrnym nalotem, złote z ciemniejszymi nalotami, czerwone, czarne stonowane przy czarnej masce i kończynach, szare — od jasno popielatej do żółtawoszarej, pręgowana, tj. złota, czerwona lub szara z wyraźnymi ciemniejszymi pręgami, czerwone, czarne we wszystkich tonacjach. Podpalanie dopuszczalne, lecz niepożądane. U ciemnych psów typowe są zarówno czarna maska jak i szerokie ciemne znaczenie na tułowiu. Wszystkie te maści mogą występować jako jednolite jak również w postaci łat na białym tle. U psów jednolicie umaszczonych maść na grzbiecie jest ciemniejsza i rozjaśnia się w kierunku brzucha i do tyłu kończyn.
Wymiary ciała. Wysokość w kłębie: pies 70—82 cm, suka około 5 cm mniej. Szczególnie ceni się wysoki wzrost, o ile nie narusza harmonii całości. Wysokość w kłębie jest nieznacznie większa od wysokości w krzyżu lub jej równa. Format — nieznacznie wydłużony czworobok, tj. długość tułowia większa o 1—2 cm od wysokości w kłębie.
Chody. W kroku i kłusie sprężyste i posuwiste. Na łowach przed pojawieniem się zwierzyny niezbyt szybki kłus, w pościgu szybki galop z dużymi, płynnymi susami.
Wady. Pies zbyt wysokonożny, za długi, za krótkonożny, wzrost 5 cm poniżej minimum. Jaskrawe podpalanie,, maść kawowa lub cętkowana. Szata matowa, krótka, rozczochrana, zbyt rzadka, brak ,,portek” i „pióra”, włos twaidy, gęsty równomiernie na całym ciele, drobne loki, kędziory. Wyrazista, toporna krawędź czołowa, wystające kości policzkowe, pysk zbyt spiczasty, nos jasny. Uszy nisko osadzone, zbyt szeroko od siebie rozstawione, nie dość przylegające do szyi, duże, grube, o końcach zaokrąglonych. Oczy małe o okrągłym wykroju, jasne tęczówki, niedopigmentowane obwódki. Przodozgryz i tyłozgryz. Szyja okrągła, gruba. Klatka piersiowa za wąska lub zbyt szeroka. Grzbiet wąski, zapadnięty, garbaty; grzbiet łękowaty jest wielką wadą. Grzbiet prosty u psów jest wadą, a błędem u suki. Zad wąski, słaby. Brzuch mało podciągnięty, zbyt długi. Miękkie sródręcze. Łokcie ściśnięte lub wykręcone. Łapy odstawione, chód niezdarny, ciężki, ślady rachityzmu. Kończyny tylne ustawione szablasto, stawy skokowe słabe, za strome z tyłu. Grube palce. Ogon krótki, zawinięty, wysoko noszony, wygięty na boki, słabe pióra.
Wszystkie te defekty należy uznać za wady lub błędy — zależnie od stopnia ich nasilenia.
Przy ocenie decyduje zarówno ogólne wrażenie jak i cechy charakteru. Ogólne wrażenie, które jest miarodajnym czynnikiem oceny czystości rasy, nie powinno nigdy schodzić na drugi plan w zestawieniu z innymi punktami bez względu na to, jak ważne by one były.
Należałoby jeszcze tylko dodać, że nazwa „chart syberyjski”, pokutująca u nas, nie ma żadnego uzasadnienia, bo na Syberii występują psy szpicowate i łajki, a nie charty.

CHART PERSKI SALUKL

Wzorzec wpisany do rejestru FCl pod liczbą 269a (28. XI. 1971 r.)
Wrażenie ogólne. Łączy w sobie wdzięk z symetrią, dużą izybkość i wytrwałość z siłą i zwinnością pozwalającą na szczucie aazeli czy innej zwierzyny na terenach piaszczystych lub w skalistych górach. Spojrzenie wierne i sprawiające wrażenie zapatrzonego w dal.
Głowa. Głowa długa i wąska, część mózgowi owa umiarkowanie szeroka, między uszami nie wysklepiona, krawędź czołowa (stop) nie zaakcentowana. Całość szlachetna. Nos czarny lub brązowy. Oczy ciemnoorzechowe, lecz nie wyłupiaste. Uszy długie i ruchliwe, tym włosem, zwisające tuż przy głowie. Uzębienie silne i regularne.
Szyja. Długa, giętka, dobrze umięśniona.
Tułów. Łopatki ukośne i silnie wysunięte do tyłu, dobrze umięśnione, lecz nie za ciężkie. Klatka piersiowa g^oka 1 umiarkowanie wąska. Grzbiet dość szeroki, mięśnie lekko wysklepione nad lędźwiami.
Kończyny przednie. Proste o długim podramiemu.
Kończyny tylne. Tył silny, szeroka miednica, kolana umiarkowanie ukątowane. Staw skokowy niski. Wskazuje to na zdolność dobrze wysklepione, zwarte, nie płaskie, lecz i nie kocie, obficie owłosione między palcami; całość silna i elastyczna.
Ogon. Długi, nisko osadzony i naturalnie wygięty, obficie od spodu owłosiony jedwabistymi piórami, poza tym nie puszysty.
Szata. Gładka i jedwabista. Lekkie pióra na kończynach i z tyłu ud; czasami lekkie wełniste frędzle na udach i łopatkach (u odmiany gładkowłosej wzorzec ten sam oprócz szaty bez piór).
Maść. Biała, izabelowata, beżowa, złota, czerwona, szara podpalana, trójbarwna (biało-czarna podpalana) i wszelkie odcienie tych kolorów.
Wymiary ciała. Wysokość średnio 58—71 cm.